In their Pension that reflects a culture and etiquette influenced by Western values, Sedef and Vedat Tuncer decorated each and every corner of the house with interesting objects. An old Dutch oven in the entrance, the wine meticulously kept and offered across from a fireplace, and their cute dog Sherry who watches all that goes on and occasionally joins in the talk, they all seem to fit inside an antique picture frame from a museum. There is no knowing for how many thousand years Mrs. Tuncer is preparing those delicious homemade jams and gorgeous breakfasts in her kitchen. You are lucky if one of the four rooms is available.

Bookmark It

It is managed by a family who believe in that customer satisfaction is everything. İlkan and his brother Üzeyir, members of Gülgün Family, which is a well-known family in Şirince for generations, have contributed a lot for the fame of the Kırkınca Houses. The mansion houses, wonderful rooms, perfect terraces, restaurants and cafes in which you can always hear the music have emerged with their effort. Mürver Syrup, a taste that you will never forget, welcomes you at the door, in the hands of Ms. Dilay (wife of İlkan). You can feel yourself as living within your family. You can also enjoy the narrow streets, delicious wine and hospital people of the village, offering a legendary environment. The houses of the facility, all of which are historical Greek Houses, have been decorated according to specific motives of history. For instance, the Stone house, by the St. Dimitrius Church, can accommodate only two people. It is a village house with its own yard and kitchen tandoori. Yedi Uyuyanlar Cave, Ayasuluk Castle, Virgin Mary House, St.Jean Church, Hadrianus Sanctuary, Celsus Library, İsabey Mosque, Efes Antique Theatre are all places you should visit during your holiday here.

Bookmark It

The terrace houses are composed of Zeytinli (Olive), Incirli (Fig) and Asmali (Vine) Houses, and they absolutely smell of history with a unique architecture, antique details, and marble showers. The special local sofa brought from Mardin, the doors brought from the Black Sea, aged mansion closets and family heirloom antique bed frame are the mosaic pieces of the historical texture. The sections of the house include comfortable elements such as the fireplace that blows hot air in the winter and a sound system. This 19th century Sirince stone villa that Omer and his wife Charlotte have is great for archeological excavations, nature walks and romantic vacations.

Bookmark It

Şirince (meaning sweet or pretty) is an old Rum (Turk of Greek nationality) village. Its historical houses are two storeys high with whitewashed walls, windows with wooden shutters and beautiful courtyards. Şirince village is found on a slope which is lusciously green and shows that the village deserves its given name. Known as the house of the wine of god ‘Dionysos’, this pension is one of these pretty little village houses. Guests can enjoy a village breakfast that is unique to the region in the pensions beautifully green garden as well as a ion of various local cuisines, which is available in the evenings. The wife of hospitable manager Ismail is in charge of the cooking and puts a lot of hard work into preparing delicious meals for the guests. The pension is open throughout the four seasons and has a fireplace to use during the winter months. The rooms have been beautifully furnished with authentic objects. The pension has a lovely view of the village and is the ideal place for a family holiday.

Bookmark It

Vatandaşlar, Cumhurbaşkanı Gül’e sevgi gösterilerinde bulundu. Gül çifti, Şirince sokaklarını ve çarşısını gezerken bir vatandaş, “Sayın Cumhurbaşkanım, Anayasa konusunda size güveniyoruz.” diye seslendi. Cumhurbaşkanı Gül ve beraberindekiler, daha sonra mahalli yemekleriyle tanınan Güllü Konak isimli lokantada öğle yemeği yedi. (CİHAN)

27.03.2010 17:05:07



Bookmark It

Eski kaynaklarda “Dağdaki Efes” olarak anılan Şirince’de yerleşimin, Efes kentinin dağılıp limanın Kuşadası’na (Scala Nova) taşınmasıyla dağa çıkan küçük bir grup sayesinde başladığı düşünülüyor. Şirince’de bilinen en eski yapı Helenistik dönemden kalma. Büyük bir olasılıkla Efes kentinin kurulduğu Lysimakhos çağına ait olan bu yapı aslında bir kule. Bugün ise yörede manastır olarak biliniyor.
Aslında köyün bundan önceki adı “Çirkince”… Burada yaşayanların, köyü diğerlerinden gizleyerek bakir kalmasını sağlamak için bu adı verdikleri söyleniyor. 1780’li yıllarda Osmanlılar tarafından iskan edilen köye, toprağı işleyip vergi verirler düşüncesiyle Rumlar yerleştiriliyor. Şirince, Rumlar sayesinde hızla kalkınıyor ve yaklaşık 5000 nüfus barındıran 1800 haneli bir köye dönüşüyor. Bugün bile Rumlar tarafından dağlık yamaçlara kurulan üzüm bağları ve zeytinliklere bakınca, takdir etmemek mümkün değil.

9 Eylül 1922’de İzmir’in düşman işgalinden kurtarılmasından sonra Ege bölgesinde yaşayan pek çok Rum gibi Şirince ahalisinin büyük bir bölümü de Yunanistan’a göç etti. 1923 yılında gerçekleştirilen nüfus mübadelesiyle de Selanik, Kavala ve Provusta’dan gelen Türkler köye yerleştirildi. Cumhuriyet’in ilk yılarında köyü ziyaret eden, dönemin İzmir Valisi Kazım Dirik, Çirkince’nin adını “Şirince” olarak değiştirdi. Kazım Dirik’in “Böyle güzel bir yer Çirkince olamaz, olsa olsa Şirince olur” dediği söylenir.
Kaynak: yapi.com.tr / Aslı ELİTSOY

Bookmark It

Sonunda kansere dönüşen “Şirince Kentsel Sit Alanı Koruma Amaçlı İmar Planı”, Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından yaptırıldı. Ardından köylüler, Şehir Plancısı M. Orhan Beker ve ekibi tarafından yapılan ve yapımı on yıl süren planın, aralarında yapımcı TRT mensubu Nuray Yılmaz ile Sevan Nişanyan’ın da bulunduğu “dışarıdan gelenleri” koruduğu gerekçesiyle mahkemeye başvurdu.Köylülerin başvurusu üzerine İzmir 2′inci İdare Mahkemesi, “zeytin alanlarının konut alanı olarak öngörülmesi” nedeniyle planın yürütmesini durdurdu. Mahkeme heyeti kararında, dava konusu planın 2 bin 863 Sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarının Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerine, şehircilik esaslarına ve planlama ilkelerine uygun olup olmadığının incelenmesi için bilirkişi görevlendirildiği belirtti. Kararda; “Bilirkişi raporunda kentsel dokunun korunup yaşatılmasına ilişkin hükümlerinin, plan kararlarının, plan notlarının ve plan raporunun imar mevzuatına, şehircilik esaslarına uygun olduğu, ancak yerleşimin doğusunda bulunan yapı adasının tarımsal niteliği korunacak alan olması ve üzerinde zeytin ağaçlarının bulunması nedeniyle konut alanı olarak öngörülmesinin uygun olmadığı kanaatine varıldığı bildirilmiştir. Zeytin alanlarının konut alanı olarak öngörülmesinin şehircilik esasları ve kamu yararına uygun olmadığı açık olduğundan, planın uygulanması halinde telafisi güç zararlar doğurabileceğinden yürütmenin durdurulmasına karar verilmiştir” ifadeleri kullanıldı.

Bookmark It

Today the village is a perfect synthesis of Turk-Greek culture as of the 1920’s: after the Independence War, people exchange between Greek and Turks has occurred and all those typical Greek houses, though they kept their original outside characteristics, have received the local layout inside. The most beautiful specimens are open to visitors. And even in the courtyard of one of them, one will discover a nicely restored Orthodox church.

All the narrow streets of the village belong to the women, selling handcrafts of all kinds, olive oil. Another attraction of Sirince is its wine: try its taste in small cafés or in the former municipal school restored.

Though Sirince is developing its tourism very quickly, it has been able to preserve its authenticity and the meaning of its name.

Bookmark It

“Eski Şirince evleri genellikle iki katlı olup, alt kat ahır ve depo, üst kat yasama alanı olarak kullanılır. Çukur ve dik yerlerdeki bazı evlerin üç katlı olduğu görülür. Alt kat yığma tastan, üst katın ön cephesi ve bazen yan cepheleri sıvalı ahşap bağdadi (çit) tekniğiyle inşa edilir. İstiklal mahallesindeki (kiliseler mahallesi) evlerin cephesi genellikle doğuya, İstihlas mahallesindekilerin cephesi kuzeye bakar. Ev cepheleri yamaç boyunca eş yükseklikte düzgün sıralar halinde dizilmiş olup, köyün genel görüntüsüne güzelliğini veren en önemli unsurlardan biri budur. Son yıllarda bazı evlerin yıkılması, bazı evlerin yerine de nizamsız ve yamuk binaların yapılmasıyla köyün görünümü büyük ölçüde zedelenmiştir. Köy içinde yeni yapılacak yapılarda şu noktalara özellikle dikkat edilmelidir: a) Cephenin (özellikle de üst kat cephesinin) etraftaki evlerle aynı yöne bakması; b) Ev kotunun aynı sıradaki evlerle aynı hizada, arka sıradaki evlerden ortalama bir kat kadar (2.5-4 metre) düşük ve ön sıradaki evlerden bir kat kadar yüksek olması.Tipik Şirince evinin ön cephe eni 8.10 metredir. Bununla birlikte eni 16 metreyi bulan çift cephelere, 5.40 m eninde dar cephelere ve 4.05 m eninde yarım cephelere de rastlanır. “L” şeklindeki bazı evlerde biri geniş (8.10 veya 5.40 m) diğeri dar (4.05 m) olmak üzere önde çift cephe bulunur. Ortalama üst kat dış cephe yüksekliği 2.70 metredir. Bu sayının 8.10′un tam üçte biri olması ilgi çekicidir. Bu basit matematiksel oranlar Şirince evlerine özgü uyumlu, göze hoş gelen görüntüyü sağlar. Alt kat genellikle daha yüksektir; 3.50 – 4 metreyi bulabilir. Anlaşılan, komşu evlerin üst katlarını bir hizaya getirebilmek için yerin doğal engebesine bağlı olarak alt katın yüksekliğiyle oynanmıştır. 3.50 metreyi aşan alt katlar ikiye bölünmek suretiyle bazen bir ara kat kazanılır. Üst kat cephesi “eli belinde” adı verilen payandalarla destekli olarak çıkma yapabilir ya da alt katla aynı hizada yani çıkmasız olabilir. Ancak çıkma olmadığı zaman da üst kat bir pervaz veya kornişle belirgin şekilde alt kattan ayrılır.

Tipik çıkma payı 40 ila 60 cm’dir. Bazen diyagonal bir çıkma yapmak suretiyle üst kat cephesinin daha uygun bir şekilde yönlendirilmesi sağlanabilir. Geleneksel Şirince evlerinin ön cephesinde balkon bulunmaz. Bazı evlerde cumba vardır.

Şirince’nin geleneksel taş duvar örgüsü, toprak (çamur) harçlı yığma taştır. Genellikle 50 cm, bazen 70-80 cm kalınlıkta örülür. Toprak harçlı duvarlar dıştan sıvandığı takdirde uzun ömürlü olmakta, ancak sıvasız kaldığında çok kısa sürede aşınıp çökmektedir. Ayrıca toprak duvarlarda rutubet ve duvar içinde yaşayan çeşitli haşere önemli sorunlardır. Bundan ötürü yeni yapılacak duvarlarda toprak yerine beton harç kullanmak zorunluluğu doğmaktadır.

Şirince’nin yerli taşı duvar örmeye müsait, yassı tabakalar veren, koyu alaca kahverengi bir taştır. Kesime pek elverişli olmadığı için, olduğu gibi, sadece köşeleri düzeltilerek kullanılır. Taşların ensiz kenarı dışa gelecek şekilde ve yatay olarak işlenmesi, gerek sağlamlık, gerekse görüntü açısından tercih edilmelidir. Geniş yüzeyleri dışa doğru (kaplama gibi) yerleştirilen taşlar hem düzensiz derzler nedeniyle daha çok beton gösterir, hem de geleneksel köy duvarlarının dokusuna yabancı düşer.”

Bookmark It

Şirince’ye İzmir’den ulaşmanın en kolay yolu, otoban üzerinden. İzmir otobanından gittiğinizde yaklaşık 1 saat sonra, Şirince evlerinin arasında dolaşmaya başlayabilirsiniz. İzmir selçuk arasında belli saatlerde midibüsler hizmet veriyor. Üzüm bağlarının ve zeytinliklerin arasında yolda gelirken zaten içiniz açılmaya başlıyor.

Şirince’nin konakları, uzaktan baktığınızda adeta maket gibi duruyor. Mimari dokusu, eskisine sadık kalınarak korunmuş. Bütün evler iki katlı.

Eski köy yaşamının kısa süre için de olsa bir parçası olmak için, buraya gelen hem yerli hem de yabancı turist çok. En çok turist ise Amerika’dan geliyor. Fakat burası dünyanın dört bir yanından ziyaretçi çekiyor.

Otele çevrilmiş konaklar kalmak için en gözde yerler, “Şirince Evleri” buranın en eskisi. İki ayrı konakta yerli ve yabancı turistlere hizmet veriyor. Konakta amaç, gelenlere 19. yüzyılın Anadolu kültürünü birebir yaşatmak. Odalardaki hamam tarzı banyolara, özellikle yabancı turistler büyük ilgi gösteriyor. Bu tür konaklarda kalmanın maliyeti biraz daha yüksek. İsteyenler için 10′a yakın da pansiyon hizmet veriyor. Hepsi temiz ve şehirli insanları memnun edecek şekilde düzenlenmiş.

Nişanyan Evleri ise Şirince’nin sırtlarında, Selçuk’tan gelirken direkt bir girişleri var. Buradaki 5 odalı otel ve yeni yapılan bağ evleri ile ziyaretçileri şehirden tamamen uzaklaştırıyor. Buradan daha sakin ve huzurlu bir ortam herhalde olamaz diye düşündürüyor.

Şirince’de kalmak isteyenlere yapılabilecek tek uyarı ise gece köpek ve baykuş sesleri, sabah ise tüm köyü uyandıran horozun sesi. Aslında tüm bunlar da doğallığın bir parçası.

Şirince sokaklarında gözlemeden çöp şişe, yerel ot mezelerinden şirince köfteye kadar geniş bir yelpazede yiyecekler ziyaretçilere sunuluyor.

Bookmark It

Bu arada, araziye elektrik getirilmiş ve su çıkarılmıştır!
TMD yazokulları hakkında genel bilgi
2007 Yazokulu

Bookmark It

Lütfen bir özgeçmişinizle birlikte kendinizi tanıtan bir emaili ” bilgi @ sirince.tv “adresine gönderiniz. Yapılacak değerlendirme sonucunda size yine email ile bilgi verilecektir.

Saygılarımızla,

ŞİRİNCE TV

http://www.sirince.tv

Bookmark It

Şirince’ye İzmir’den ulaşmanın en kolay yolu, otoban üzerinden. İzmir otobanından gittiğinizde yaklaşık 1 saat sonra, Şirince evlerinin arasında dolaşmaya başlayabilirsiniz. İzmir selçuk arasında belli saatlerde midibüsler hizmet veriyor. Üzüm bağlarının ve zeytinliklerin arasında yolda gelirken zaten içiniz açılmaya başlıyor.

Buranın ilk adı Kırkınca, ikinci adıysa Çirkince. Dönemin İzmir valisi buraya bu ismi yakıştıramayınca yörenin adı Şirince olarak değiştirilmiş.Şirince gerçekten de adına yaraşır bir şekilde yemyeşil ve doğallığını yitirmemiş bir yöre. Ama asıl farkı yaratan insanları… Köyün sakinleri son derece sıcak ve içten. Hiçbir yapaylık olmadan köy yaşantısını size her yerde hissettiriyorlar. Kendi yaşamlarını gelenlere birebir yansıtmayı başarıyorlar

Şirince’nin konakları, uzaktan baktığınızda adeta maket gibi duruyor. Mimari dokusu, eskisine sadık kalınarak korunmuş. Bütün evler iki katlı.

Eski köy yaşamının kısa süre için de olsa bir parçası olmak için, buraya gelen hem yerli hem de yabancı turist çok. En çok turist ise Amerika’dan geliyor. Fakat burası dünyanın dört bir yanından ziyaretçi çekiyor.

Şirince’ye gelen yerli turist çoğunlukla bir gece konakladıktan sonra başka yörelere geçiyor. Yabancı turistler ise birkaç gece kalmayı tercih ediyor.

Otele çevrilmiş konaklar kalmak için en gözde yerler, “Şirince Evleri” buranın en eskisi. İki ayrı konakta yerli ve yabancı turistlere hizmet veriyor. Konakta amaç, gelenlere 19. yüzyılın Anadolu kültürünü birebir yaşatmak. Odalardaki hamam tarzı banyolara, özellikle yabancı turistler büyük ilgi gösteriyor. Bu tür konaklarda kalmanın maliyeti biraz daha yüksek. İsteyenler için 10′a yakın da pansiyon hizmet veriyor. Hepsi temiz ve şehirli insanları memnun edecek şekilde düzenlenmiş.

Nişanyan Evleri ise Şirince’nin sırtlarında, Selçuk’tan gelirken direkt bir girişleri var. Buradaki 5 odalı otel ve yeni yapılan bağ evleri ile ziyaretçileri şehirden tamamen uzaklaştırıyor. Buradan daha sakin ve huzurlu bir ortam herhalde olamaz diye düşündürüyor.

Şirince’de kalmak isteyenlere yapılabilecek tek uyarı ise gece köpek ve baykuş sesleri, sabah ise tüm köyü uyandıran horozun sesi. Aslında tüm bunlar da doğallığın bir parçası.

Şirince’nin dar sokaklarında eski evlerin arasında yürümek son derece keyifli ama yerler tamamen taş olduğu için yürürken biraz dikkatli olmak gerekiyor.

Şirince’ye gelmişken tarihi yerleri de mutlaka görmek gerekiyor. Turistler tarihi kiliselere mutlaka uğruyor. Aziz Demetrius Kilisesi bunardan biri. Büyük kilise ise biraz daha yukarda. Aziz Yohannes Kilisesi’nin restorasyon tarihi 1832 olarak girişte yazıyor.

Şirince sokaklarında gözlemeden çöp şişe, yerel ot mezelerinden şirince köfteye kadar geniş bir yelpazede yiyecekler ziyaretçilere sunuluyor.

Beldenin girişindeki Artemis Restaurant ise, özellikle yöresel yemekleri tatmak isteyenlerin uğrak yeri.

Şirince burada yetişen otlarıyla yapılmış mezeleri ile ünlü. Sonra da keşkek, efe kebap, çökertme ya da saç kavurma en çok tercih edilen yemekler…

Şirinceye gelip de birşeyler almadan buradan dönmek biraz zor. Kıyafetten şaraba sabundan cam işlerine kadar çeşit çeşit ürün ziyaretçilere sunuluyor.

Şirince’nin hemen hemen bütün sokaklarında birşey satılıyor, ama kimse alışveriş yapmanız için size ısrar etmiyor. Meyve şarabı satan birçok dükkan var. Üreticiler, suyu çıkabilen her meyvenin şarabını yaptıklarını söylüyorlar.

Yöresel takılar, eşarplar, tahta oyma eşyalar her gün köylüler tarafından sokak tezgahlarında satışa sunuluyor…

En çok ilgi görenlerden biri ise tahta kaşıklar… Kaşıkçı ustası Ziya Amca, yaptığı kaşıkları o kadar güzel anlatıyor ki zaten almamak mümkün değil. Ziya Amca yaklaşık 20 dakikada bir kaşık ürettiğini söylüyor.

Biraz alışveriş sonrası dinlenmek için Çınaraltı Meydanı ideal. Asırlık çınarlar altında bir çay molası için.. Sonra da belki şehre dönüş vakti, ya da güzel bir akşam yemeği…

Kaynak: NTVMSNBC – Heves Atasoy

Bookmark It

Şirince’deki Bütün Konaklama Tesisleri, Pansiyon ve Otel Bilgileri:

Şirince’de konaklama alternatifleri boldur.

Şirince Butik Otellerinde tatilinizi geçirebilirsiniz veya pansiyonlarda konaklayabilirsiniz, şirince evleri de konaklama için güzel bir alternatiftir. Sizlere nerede konaklamanız gerektiğini bildirmekten çok nerelerde konaklayabileceğinizi yani alternatifleri sunmaya çalıştık. İşte şirince’de konaklama imkanları…

Şirince Otelleri

Şirince Pansiyonlar

Şirince Evleri

Şirince Butik Otelleri

Size en uygun olan konaklama yerini bulmanıza yardımcı olabildiysek ne mutlu bize.

Bookmark It

Vatandaşlar, Cumhurbaşkanı Gül’e sevgi gösterilerinde bulundu. Gül çifti, Şirince sokaklarını ve çarşısını gezerken bir vatandaş, “Sayın Cumhurbaşkanım, Anayasa konusunda size güveniyoruz.” diye seslendi. Cumhurbaşkanı Gül ve beraberindekiler, daha sonra mahalli yemekleriyle tanınan Güllü Konak isimli lokantada öğle yemeği yedi. (CİHAN)

27.03.2010 17:05:07

Bookmark It

Sirince

Konu: YERLEŞME ÖLÇEĞİNDE KORUMANIN ŞİRİNCE ÖRNEĞİNDE İRDELENMESİ
Yazar: Y. Mim. Rest. Nuran Kara PİLEHVARİAN*
Türkiye’nin coğrafi bölgelerinden Ege Bölgesi’nde yer alan şirince, günümüzde İzmir ili Selçuk ilçesine bağlı bir yamaç köyüdür. Yerleşme Küçük Menderes’e açılan Şirince Vadisi’nin az çok genişlediği bir kesimde eğimli yamaçlar üzerinde kurulmuştur. Yerleşmenin ortasından kışın Küçük Menderes’e ulaşan Şirince Deresi geçer. Şirince yazları sıcak ve kurak, kışları ılık ve yağışlı geçen Akdeniz iklimi etkisindedir. Doğal bitki örtüsünün ana çizgileri iklim koşullarına bağlı bulunur, yerleşmenin ekonomik gücü tarıma dayalıdır. Son yıllarda tarımın yanında turizm de Şirince için az da olsa bir geçim kaynağı oluşturmaktadır. En önemli tarım ürünleri şeftali, üzüm, incir ve zeytindir. Selçuk’a 8 km. uzaklıktaki Şirince‘ye Selçuk’tan geçen E24 veya 6 no.lu devlet karayoluna bağlanan stabilize bir yolla ulaşılır.

Kısaca özetlenen Şirince‘nin Cumhuriyetten önce adının Çirkince olduğu ve Çirkince adının geçtiği en eski kaynağında Ankara Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü’nün arşivinde bulunan 1583 M. (991 H.) tarihli Aydın Vakıf Defteri olduğu görülür. Bu defterde Ayasuluğ’a bağlı Çirkince Nahiyesi’nin İsa Bey vakfı olan köylerinden bahsedilmektedir. Daha sonra Çirkince adına H. 1317 (M. 1901-2), 1320, 1323 ve 1326 tarihli salnamelerde rastlıyoruz. H. 1326 (M. 1911) tarihli salnamede ayasuluk nahiyesinin idare merkezinin Çirkince olduğu, Çirkince‘den ferman ve ruhsatla Yaveran Ferik Mehmet Paşa ve Mösyö Sidri Aliga’nın Avrupa’ya zımpara madeni ihraç ettikleri kayıtlıdır. Zımpara madeninin bu yıllarda Çirkince’nin ekonomik hayatında incir ile birlikte önemli bir rol oynadığını 19. yy. da İzmir iktisadi hayatını anlatan kaynaklar da doğrulamaktadır.
1832 yılında Çirkince‘yi ziyaret eden Arundell seyahatnamesinde Çirkince‘de en azından 300 ev bulunduğunu yazmaktadır. 1894 de yayınlanan La Turquie d’Asie adlı kitabında Cuinet Çirkince‘de 2793 kişinin yaşadığından bahsetmekte, ayasuluk’un idare merkezinin de Çirkince olduğunu yazmaktadır. Diğer seyyahlar ve salnamelerden çıkarabileceği miz ortak sonuç Şirince’nin 19. yy.da önemli ve zengin bir merkez olduğu aynı zamanda Ayasuluğ’un idare merkezi olma sıfatını da taşıdığıdır. Şirince‘nin 19. y.y. da halkının % 90′ının Rum Ortodoks kökenli olduğu yine salnamelerden çıkarılan bir diğer sonuçtur. Rumca kayıtlarda Oreon Efes ya da Orio Efes yani dağdaki Efes olan Şirince’nin adı 1930 tarihli Büyük Yunan Ansiklopedisi’nde Kirkinces ya da Kirkince olarak geçmektedir. 1860 tarihli Dufour atlasında, Kiepert Haritasında, 1906 tarihli Avusturya Arkeoloji Enstitüsü’nün ilk kazı raporlarında Şirince hep bu isimle anılmıştır. Aydın’lı bir Yunan yazarı olan Dido Sotiriyu “Benden Selam Söyle Anadolu’ya” adlı romanına sahne olarak seçtiği Şirince’den yine bu isimle yani Kirkince’nin galat olmuş hali olan Kırkınca ya da Kırkıca Adı ile bahseder. Fakat Osmanlı arşiv belgelerinde Şirince’nin diğer iki ismine rastlanmamakta, Şirince, 1583 den 1920 lere kadar hep Çirkince adi ile anılmaktadır. 1927 de vali Kazım Dirik zamanında Çirkince adı değiştirilmiş, Şirince olmuştur. Yerleşmenin adının nereden kaynaklandığı konusunda hiçbir, belgeye rastlanmamıştır. Orenon ya da Orio Efes’in dışında antik bir adı olup olmadığı da bilinmemektedir. Yörede bulunan bazı kalıntılar Şirince‘de Bizans Dönemi’nde yerleşme olduğu izlenimini vermektedir. Fakat bunu kanıtlayacak bir araştırma henüz yapılmamıştır, yine civarda roma Dönemi’ne ait bazı sikke ve lahitler ele geçmiştir ama bunların 8 km. ötedeki Efes’ten mi geldiği yoksa yörede antik küçük bir yerleşme mi olduğu konusu açıklık kazanmamıştır. Bu konunun kesinleşmesi için yüzey araştırmaları yetersiz kalmakta arkeolojik kazı çalışmalarına ihtiyaç duyulmaktadır. Şirince‘ye ait tüm belge ve literatür bilgileri biraraya getirildiğinde Efes’in metropol alanına giren şirince’de antik dönemde bazı çiftlik yerleşmelerinin bulunduğu daha sonraki yüzyıllarda sıtma, depremler, Arap ve Türk akınları gibi çeşitli nedenlerle Efes’i terkeden Efeslilerin bir kısmının değişik yüzyıllarda buraya gelip yerleştikleri söylenebilir.
Efes’te ilk arkeolojik kazıları başlatan İngiliz mühendis Wood da kendilerini Efeslilerin torunları olarak gören Çirkincelilerin kazıyı büyük bir memnuniyet ye gururla izlediğinden, 1865 de kazılar sürerken Çirkince’nin bucak müdürünün de gelip kazıyı gezdiğinden söz eder. Bizans’tan sonra sırası ile Aydınoğulları ve Osmanlı egemenliğine geçen Şirince’nin ekonomik gücü günümüze ulaşan 19. yy.a ait konutların oluşturulmasını büyük ölçüde etkilemiştir.
Şirince ortasından Şirince deresinin geçtiği iki yamaç üzerinde kurulmuştur.
Eğimli araziye kurulan yerleşmede konutlar eğime paralel yerleştirilmiştir. Konutlar kayalık zemin üzerine inşa edilmiştir. Yollar yer yer taş kaplı yer yer doğal kayadır. Evler birbirinin görüş açısını kapatmayacak şekilde yerleştirilmiş, zemin katlar taş üst katlar ise ahşap çatkı arası dolgu üzeri bağdadi sıvalı olarak inşa edilmiştir. Konutların dış cephelerinde sıva üstüne beyaz kireç badana uygulanmıştır. Ahşap çatıların üstü alaturka kiremit kaplıdır. Zemin katlar mümkün olduğunca sağır tutulmuş, üst katlar ise çıkmalar ve pencerelerle sokaklara açılmıştır. Avlu fikri genelde yoktur. Parseller üzerine oturan konutlardan arta kalan kısımlar tesviye edilerek her evin ya da birkaç evin birlikte kullandığı bahçeler olarak düzenlenmiştir. Bazı evlerin taban alanı parsel boyutu kadar tutulmuştur, bahçeleri yoktur, eve direkt sokaktan giriş verilmiştir.
Konutlar eğime paralel diziler oluşturur. Ön cepheleri iki katlı olan konutlar eğime paralel yerleştirildikleri için arka cepheden bir kat eksik görünürler. Konutların zemin katında bir giriş holü, ahır, erzak deposu veya dükkan yer alır. Tek kollu bir merdivenle çakılan üst katta bir orta sofa, sofanın sağında ve solunda birer oda bulunur. Bu odalardan ocaklı olanın arkasında oda boyunca uzanan genişliği 1.30 ila 1.80 m. arasında değişen dar uzun bir mekan yer alır. Daha küçük tiplerde merdivenin ulaştığı sofanın yalnızca bir kenarında bir oda vardır. Üst kattaki odalarda çıkmalar oda içinde ortası açık kenarları kapaklı birimlerden oluşan bir dolap bulunur. Pencere önlerinde sedirler vardır. Pencerelerde ahşap korkuluklar ve kepenkler yer alır. Bazı evlerde kışın kullanılan ara katlar bulunur.
Ara katlarda genelde sofa ve bir oda yer alır.
Şirince’de dış mekan elemanlarının en önemlileri ortak kullanılan mahalle fırınları ve çeşmelerdir. Şirince’nin günümüze küçük bir parçası
ulaşabilmiş olan bir de çarşısı vardır. Dükkanlar karakteristik özelliklerini büyük ölçüde korumuşlardır. Ayrıca köyde 19. yy.a ait Aya Yani ve Aya Dimitri adlarını taşıyan iki de kilise vardır.
Şirince‘de günümüze kadar ulaşabilmiş konutların üzerlerinde sıvaya kazınmış 1870-1890 gibi tarihler bulunmaktadır, Yüz yılı aşkın süre içinde fazla bakım görmeden ayakta kalabilmiş ve doku özeliğini yitirmemiş ender yerleşmelerimizden biri olan Şirince maalesef günümüzde oldukça kötü durumdadır.
1983 yılında köyün sit alanı ilan edilmesi bir yandan sevindirici bir karar olurken diğer yandan köylüler için ekonomik bakım zorluklarını beraberinde getirmiştir. Yıllık geliri 15-20 milyon civarında olan köylünün konutuna yapacağı bir tamirat ya da eklenti oldukça yüklü bir paraya malolmakta, bürokratik işlemleri takip etmek külfeti de buna eklenmektedir. Şirince‘nin turizm potansiyelinde 3 senedir oldukça büyük gelişmeler olmuş fakat köy halkı bundan yeterince yararlanamamıştır. Turizm ile birlikte Şirince‘de oluşan yeni durum İstanbul, Ankara, İzmir gibi büyük şehirlerden kişilerin burada ev almaları ve restorasyon çalışmalarına başlamalarıdır.
İlk bakışta Şirince‘nin kurtuluşu gibi görünen bu durum aslında yavaş yavaş Şirince’nin sonunu hazırlamaktadır. Köyün yaşamını ve mimarisini yeterince tanımadan gelişigüzel yapılan restorasyonlar Şirince’yi bir maket şehir havasına sokarken senenin iki üç ayrı kullanılmak üzere satın alınan bu evlerle köy, hayalet şehir havasına da bürünmektedir.
Sekiz dokuz ay kapalı olan iki üç ay yaşanan bu evler yaşamayan bir cici sahne dekoru havası getirmiştir Şirince‘ye. Bunun yanısıra evlere talebin çoğalması ile arsa ve konut fiatlarında yapay bir artış olmuş ve köyün asıl halkı köyden yeni ev alamaz hale gelmiştir. 80-90-100 milyona satılan bu harap evlere rölöve-restorasyon masrafları da eklenince ortaya çıkan mali tablo köyün yerlisinin ekonomik gücünü aşmaktadır. Her. ne kadar gelişmekte olan ülkelerde özellikle turizmden ötürü anıtlar bir gelir kaynağı olarak düşünülmekte ise de genellikle anıtların korunması meselesinin insanla bağdaştırılması zorunluluğu ortaya çıkmaktadır. Aksi takdirde yaşamayan, bir heves uğruna yapılmış bir süre sonra bıkılacak olan özgünlüğünü kaybetmiş sahne dekorları ortaya çıkar.
Peki bunları engellemek Şirince‘yi kurtarmak için neler yapılabilir? Herşeyden önce Şirince‘ye Şirince‘yi halkı ile köylüsü ile yaşatacak bir proje uygulamak gerekir. Şirince‘yi Şirinceyapan kendi halkıdır. Köyün yaşam düzenini bozmadan köye yeni aktiviteler getirilebilir. Bu aktiviteler nelerdir diye sorgulandığında akla ilk olarak, örneklerine Yunanistan’da özellikle Girit’te çokça rastlanan turistlere yönelik otantik gösteri köyleri gelmektedir. Bu köylerde köy halkı normal yaşamlarını sürdürürken turistler de köyün 50 sene 100 sene önceki yaşantısı ve işleyiş düzenini izlerler. Örneğin köyün fırınında tamamen geleneksel yöntemlerle ekmek yapılır, kunduracı yine geleneksel yöntemler ve aletlerle kundura yapar, çömlekçi çömlek yapar özetle tüm meslek erbapları zenaatlerini sergilerler. Turist gurupları bir açıkhava müzesi niteliğindeki köyü belli bir ücret karşılığında gezer, dükkanlardan alışveriş yapar, akşam da geleneksel halk oyunlarının sergilendiği aynı zamanda geleneksel yemeklerin sunulduğu köyün en büyük binasında akşam yemeği yer ve dönerler. Bu arada turist gruplarından elde edilen para köyün ortak kasasına girer ve köy halkı da bundan yararlanır.
Şirince için de böyle bir model düşünülebilir. Köye turizm sezonunda her gün 3-4 otobüs turist gelmektedir. Bu turist otobüsleri köyü, kiliseleri gezdikten sonra bazıları köy meydanında birer bardak şarap içip birşeyler yeyip gitmekte bazıları da köye hiçbir gelir bırakmadan gitmektedir. Bu arada köyde yapılan dantel işleri de bazen bir iki alıcı bulmaktadır. Köye hergün gelen 3-4 otobüs muhtarlık denetiminde ve anlaşmalı gelirse bu otobüslerin otopark ücretleri, birer müze niteliğinde olan kiliseler ve evlerden alınacak gezi ücretleri ve kurulacak bir kooperatif ya da muhtarlık tarafından tek elden pazarlanacak dantel işleri köy odasına ve köylüye oldukça iyi bir gelir bırakacaktır.
Bunun için ilk olarak Şirince‘nin Kültür Bakanlığı tarafından bir pilot sit alanı ilan edilmesi Turizm Bakanlığı ile birlikte finanse edilecek bir projenin köye uygulanması gerekir. Bu proje; birincisi evlerin bakım ve onarımı için bulunacak çözümler, ikincisi köye turizm geliri getirecek aynı zamanda köyün kendi bakım masrafını sağlayacak turizm aktiviteleri biçiminde iki aşamalı olarak düşünülmelidir.
1983 yılında Kültür Bakanlığı’nın olumlu bir çalışması olmuş, sit alanı ilan edilen köyün Koruma İmar Planı yaptırılmıştır. Koruma İmar Planı, tespit ve tescillerin yanısıra Şirince ile ilgili Ege Üniversitesinde pek çok çalışma yapılmış, Yıldız Üniversitesinde de halen yapılmaktadır. Tüm bu çalışmalardan alınacak birer kopya Koruma Kurulu’nda toplanabilir ve kurulda Bakanlığa direkt bağlı köy statüsündeki sit alanları özellikle Şirince için oluşturulacak bir birim bu çalışmalar ışığında konut sahiplerine yardımcı olabilir. Bu yardım rölöve ve restorasyon projelerinin ücretsiz hizmet olarak verilmesi biçiminde olabileceği gibi, konut sahiplerine Kültür Bakanlığından uzun vadede verilecek onarım kredileri ve restorasyon projelerinin hazırlatılması biçiminde de gerçekleşebilir.
Özetle toparlayacak olursak Şirince için söylenecek son söz Köy odası, Muhtarlık, Kültür ve Turizm Bakanlıkları ve Üniversitelerizimin işbirliği ile Şirince kurtarılabilir aynı zamanda ülkemize önemli miktarda turizm geliri getiren bir örnek proje olabilir.

KAYNAKÇA
Akın, H., Aydınoğulları Tarihi Hakkında Bir Araştırma, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Goğrafya Fakültesi Yayın No. 60 Tarih Enstitüsü
No. 6, Ankara, 1968.
Arundell, F.V, J., Discoveries in Asia Minör, London, 1834. Atlas Dufour Paris 1860. Aydın Salnamesi, H. 1320, Defa 25. Aydın Salnamesi,
H. 1326. Aydın Salnamesi, H. 1317. Aydın Salnamesi, H. 1323.
Cuinet, V., La Turquie d’Asie, 1894. Ephesos VII, Forschungen in Ephesos, Österreichischen Archaologischen Institut in Wien, Wien,
1971.
Georgiades, D., Smyrne et LAsie Mineure, Paris, 1885 “Kirkinces”, Büyük Yunan Ansiklopedisi, 1930.
Niemann, Forschungen in Ephesos 1, Wien, 1906.
Rougon, F., Smyrne Situation Commerciale et Economique Paris, 1892.
Sotiriyu, D., Benden Selam Söyle Anadolu’ya, İstanbul, 1970 Şirince’de Tarihsel Dokunun Korunması ve Turizm Amaçlı Kullanımı, Kültür
ve Turizm Bakanlığı Yayını No. 1983/3, 1983.
Wood, J.T., Discoveries at Ephesus, 1877.

Bookmark It

“Eski Şirince evleri genellikle iki katlı olup, alt kat ahır ve depo, üst kat yasama alanı olarak kullanılır. Çukur ve dik yerlerdeki bazı evlerin üç katlı olduğu görülür. Alt kat yığma tastan, üst katın ön cephesi ve bazen yan cepheleri sıvalı ahşap bağdadi (çit) tekniğiyle inşa edilir. İstiklal mahallesindeki (kiliseler mahallesi) evlerin cephesi genellikle doğuya, İstihlas mahallesindekilerin cephesi kuzeye bakar. Ev cepheleri yamaç boyunca eş yükseklikte düzgün sıralar halinde dizilmiş olup, köyün genel görüntüsüne güzelliğini veren en önemli unsurlardan biri budur. Son yıllarda bazı evlerin yıkılması, bazı evlerin yerine de nizamsız ve yamuk binaların yapılmasıyla köyün görünümü büyük ölçüde zedelenmiştir. Köy içinde yeni yapılacak yapılarda şu noktalara özellikle dikkat edilmelidir: a) Cephenin (özellikle de üst kat cephesinin) etraftaki evlerle aynı yöne bakması; b) Ev kotunun aynı sıradaki evlerle aynı hizada, arka sıradaki evlerden ortalama bir kat kadar (2.5-4 metre) düşük ve ön sıradaki evlerden bir kat kadar yüksek olması.Tipik Şirince evinin ön cephe eni 8.10 metredir. Bununla birlikte eni 16 metreyi bulan çift cephelere, 5.40 m eninde dar cephelere ve 4.05 m eninde yarım cephelere de rastlanır. “L” şeklindeki bazı evlerde biri geniş (8.10 veya 5.40 m) diğeri dar (4.05 m) olmak üzere önde çift cephe bulunur. Ortalama üst kat dış cephe yüksekliği 2.70 metredir. Bu sayının 8.10′un tam üçte biri olması ilgi çekicidir. Bu basit matematiksel oranlar Şirince evlerine özgü uyumlu, göze hoş gelen görüntüyü sağlar. Alt kat genellikle daha yüksektir; 3.50 – 4 metreyi bulabilir. Anlaşılan, komşu evlerin üst katlarını bir hizaya getirebilmek için yerin doğal engebesine bağlı olarak alt katın yüksekliğiyle oynanmıştır. 3.50 metreyi aşan alt katlar ikiye bölünmek suretiyle bazen bir ara kat kazanılır. Üst kat cephesi “eli belinde” adı verilen payandalarla destekli olarak çıkma yapabilir ya da alt katla aynı hizada yani çıkmasız olabilir. Ancak çıkma olmadığı zaman da üst kat bir pervaz veya kornişle belirgin şekilde alt kattan ayrılır.

Tipik çıkma payı 40 ila 60 cm’dir. Bazen diyagonal bir çıkma yapmak suretiyle üst kat cephesinin daha uygun bir şekilde yönlendirilmesi sağlanabilir. Geleneksel Şirince evlerinin ön cephesinde balkon bulunmaz. Bazı evlerde cumba vardır.

Şirince’nin geleneksel taş duvar örgüsü, toprak (çamur) harçlı yığma taştır. Genellikle 50 cm, bazen 70-80 cm kalınlıkta örülür. Toprak harçlı duvarlar dıştan sıvandığı takdirde uzun ömürlü olmakta, ancak sıvasız kaldığında çok kısa sürede aşınıp çökmektedir. Ayrıca toprak duvarlarda rutubet ve duvar içinde yaşayan çeşitli haşere önemli sorunlardır. Bundan ötürü yeni yapılacak duvarlarda toprak yerine beton harç kullanmak zorunluluğu doğmaktadır.

Şirince’nin yerli taşı duvar örmeye müsait, yassı tabakalar veren, koyu alaca kahverengi bir taştır. Kesime pek elverişli olmadığı için, olduğu gibi, sadece köşeleri düzeltilerek kullanılır. Taşların ensiz kenarı dışa gelecek şekilde ve yatay olarak işlenmesi, gerek sağlamlık, gerekse görüntü açısından tercih edilmelidir. Geniş yüzeyleri dışa doğru (kaplama gibi) yerleştirilen taşlar hem düzensiz derzler nedeniyle daha çok beton gösterir, hem de geleneksel köy duvarlarının dokusuna yabancı düşer.”

Bookmark It

Şirince

Sirince is a beautiful hill town only 7 km (4.4 miles) east of Selçuk, near Ephesus, in the Aegean hinterland south of Izmir. It’s famous for its wine.

The story goes that it was formerly inhabited by Ottoman Greeks and named Kirkinca (“Forty-ish”), which the locals pronounced Çirkince, which means “sort of ugly” (which it certainly is not).

After the exchange of populations following World War I, Turks from Greece were moved here. They changed the name to Sirince (shee-REEN-jeh, “sort of sweet, charming”).

Some say the Orthodox Christian Greeks who lived here formerly were famed for the excellence of their wine. Others say the Muslim Turks who moved here pretty much started the wine trade, but in any case production has been continued (or re-started), and you can taste the results and judge for yourself when you visit. They sell red, white and rose, dry and sweet.

I must admit that I have not been charmed by them, but it’s an experience.

Besides grape wines, the locals sell many fruit wines, including apple, apricot, banana, blackberry, blueberry, creamberry, mulberry (black, and white), mandarin orange, melon, orange, peach, quince, sour (Morello) cherry and strawberry.

Go to Sirince for a stroll, some shopping, photography, a bit of cooler air, a good lunch or dinner in one of the fairly elaborate restaurants near the main square, or even overnight.

Be sure to stop and see Mr Zeki Çelikçi, a master craftsman who carves wooden spoons by hand. More…

Sirince is a stop on some guided bus tours, so it is busiest at mid-day, and quietest in the evening and morning.

A number of village houses have been beautifully restored and opened as inns, with comfortable double rooms, as well as suites for families, and even rental houses for longer stays.

Here’s how to drive from Izmir’s Adnan Menderes Airport to Selçuk and Sirince.

Public transport to and from Sirince is not as frequent as might be wished, so if you want to visit by public minibus dolmush, ask about departures at Selçuk’s otogar (bus station) the day before (if possible), then go to Sirince in the morning. Minibus traffic tends to be less frequent as the day wears on.

If worse comes to worst, you can always walk back to Selçuk. The downhill hike should only take a little more than an hour if you’re in decent shape. Bring water, and beware the sun in summer.

Bookmark It

Şehrin kalabalığından gürültüsünden bunalanlar için ideal bir dinlenme yeri. Selçuktan arabayla yaklaşık on-on beş dakikada tırmanılan ağaçlı yollardan sonra Şirincenin silüeti birden karşınıza çıkıyor. ve sevimli sıcak bir merkez karşılıyor sizi.

Şirince şu an için iyi korunan her biri beyaza boyalı eski Rum evlerinden oluşan bir yerleşim yeri. Köy içerisinde yürüyerek dolaşıyorsunuz. Ve hiç bir yere takılmadan her köşesini kırkbeş dakikada dolaşabileceğiniz büyüklükte. Ancak sadece dolaşılacak kadar boş değil !

Alışveriş olarak Şirinceyi değerlendirecek olursam en çok göze çarpan durum yerleşik halkın gerek köy çarşısına gerekse evlerinin önüne kurdukları tezgahlarda el örmesi dantellerinin sehpa örtülerinin, eldivenlerin yazmaların ve benzerlerinin satılıyor olması. El işlerinin yanında ev yapımı sabunların ve zeytinciliğin bir geçim kaynağı olduğu köyde ev yapımı zeytinyağları da tezgahlardaki yerlerini alıyor. Unutmadan ev yapımı ekmeklerde daha önce yediklerinizden çok farklı.

Köy çarşısında dükkanlarda çok çeşitli irili ufaklı süs eşyaları bulmanız mümkün. anahtarlıklardan tabaklara, fincan takımlarından tahta süs eşyalarına kadar Şirince temalı çeşit çeşit eşya tezgahlarda yerini almış durumda.

Hediyelik eşya dükkanlarının çevresinde bol miktarda şarap evi bulmanız mümkün. Şirince şarapları Türkiyede kabul görmüş şaraplardandır. Ev yapımı şarapların fabrika yapımı şaraplar bulabilirsiniz. Unutmayınızki Şirinceyi Şirince yapan özelliklerden biride meyveli şaraplardır. Her şarap dükkanına girip istediğiniz çeşitte şarabı tatma imkanınız var. Ve satın alma zorunluluğunuzda yok !

Şirincenin renkli, hareketli sokaklarında dolaşıp yorulduktan ve temiz havayı soluduktan sonra insan ister istemez acıkıyor. Şirincede karnınızı doyurabileceğiniz bir çok yer mevcut. Fiyatlarıda uygun. Turistik bir yerin fahiş fiyatları yok. Şirincede bol miktarda gözleme evi ve çöp şiş yerleri mevcut. Şirinceye gidildimi ya çöp şiş ya gözleme yenilir. Yanında kola yerine Şirince yapımı yayık ayran içmenizi öneririm. Çöp şiş yemeyi tercih ederseniz Kilise altında yer alan Şirinceye hakim bir tepede yer alan yeri tercih etmenizi öneririm. Güzel bir yemeği mükemmel Şirince manzarasında yiyebilirsiniz. Şirincede ev yemekleri yapan bir iki yerde mevcut.

Bunlar dışında Şirincede evler görülmeye değer. Dar ve taş döşeli sokaklarda dolaşırken belkide yüzyıllardan beri bozulmamış mimari ruhunuzu dinlendirecek. Şirincede tarihi olarak gezilebilecek temel üç yer olduğunu söyleyebiliriz. Bunlardan birincisi Sirince Evleri. Şirince insanı misafirperverdir. Evleri incelemek için bahçelerine girmenize bir şey demeyeceği gibi güzel muhabbetler içinede girebilirsiniz. Şirincede tarihi olarak ziyaret edebileceğiniz ikinci yer Kilisedir. Köyün yüksek bir yerinde köye hakim durumda bulunan bu kilise restorasyonun ardından ziyarete açılmıştır. Ancak ne yazıkki harap halde denilebilir. Duvarlarda bulunan yüzlerce yıllık renkli resimlerin üzerini kazıyarak tahta kalemler ile isimler yazacak kadar karaktersiz insanlar yüzünden harap hale gelmiş. Şu anda bu çizimlerin önü camlarla korunmaya çalışılsa bile bu önlemi almak için geç kalındığı aşikar. Şirincede gezebileceğiniz diğer tarihi bir mekan ise şarap fabrikası. 150-200 yıllık taş bina ilk kurulduğunda Rum okulu imiş. Daha sonra şarap fabrikası haline çevrilmiş.

Geceyi Şirincede kalarak geçirmek isteyenler için eski Şirince evlerinden bazıları pansiyon halini almış. Ona yakın kalınacak yer mevcut. Gecelik fiyatları kahvaltı dahil oda başı 150 ile 300 arasında değişiyor. Fiyat biraz yüksek geldiyse Selçukta bulunan pansiyonlarda biraz daha uygun fiyatlara kalmak mümkün.

İzmirden arabası olmayanlar içinde Şirinceye ulaşmak kolay. İzmir Otogarından Selçuk ilçesine kalkan araçlar ile Selçuk Belediye Garajına ulaşabilir aynı yerden sık aralıklarla kalkan Şirince dolmuşlarına binebilirsiniz.

Bookmark It

İzmir otobanından gelecekler, Belevi gişelerinden çıkarak Selçuk yönünde ilerleyecek ve şehrin girişindekiShell benzin istasyonunun karşısındaki tali yoldan ilerleyip Şirince tabelasını takip edeceklerdirToplu taşım araçlarını tercih edenler için Selçuk Garajından saat başlarında dolmuş vardır.

Aydın – Denizli ve İzmir yönlerinden Selçuk’a gelen trenlerden yararlanmak isteyenler, yine Selçuk garajına gelip Şirince dolmuşlarına binebilir.Her ne şekilde olursa olsun, tarih ve doğanın kucaklaştığı bu cennet mekanı henüz görmediyseniz kendinize biraz zaman ayırın ve hayatınıza farklı bir deneyim katın.

Bookmark It

Şirince köyünün eski kaynaklarda “Dağ` daki Efes” veya “Eski Efes” adı ile anılması, bu köyün köklü bir geçmişe sahip olduğunu göstermektedir. Küçük Menderes deltasında üreyen sivrisineklerden kaçan Efesliler, yaz aylarında Şirince`de yaşarlarmış.

Bir görüşe göre tarihi M.S V. yy a kadar inen Şirince Köyü, Küçük Menderes nehrinin getirdiği alüvyon ve taşkınlar nedeniyle yaşanmaz hale gelen bölge sakinlerinin dağa kaçıp, Şirince Köyünü kurdukları söyleniyor.

Bu dönemlerde Şirince Köyü büyük bir din merkeziydi. “Aziz Yoannes Kilisesi” ve “Aziz Dimitrios Kilisesi” ve 40 a kadar manastırın bulunduğu bir merkez olduğu biliniyor. Hatta Meryem`in bu köylü tarafından bakıldığı, yiyecek vb. ihtiyaçlarının buradan Bülbül dağına götürüldüğü söyleniyor. Daha sonra Beylikler döneminde yaşam devam etmiş olup Şirince evlerinin bazıları Osmanlı mimarisini özelliklerini taşımaktadır. 100 yıl öncesi de, Türklerle Rumların birlikte yaşadıkları 4 ial 5000 nüfuslu önemli bir yerleşim yeri idi. Şirince`de doğup, büyüyen Yunanlı “Aksiyotis Monali`nin” çarpıcı hayatını kaleme alan Dido Sotiriou bu kitabında Şirince`de ki Mübadele öncesi dönemin yaşantısından ilginç bir kesit sunuyor.

Köyün KIRKINCA olan eski adı Rum söyleyişiyle KİRKİNCE şeklini aldı. Türkler tarafından ÇİRKİNCE olarak telaffuz edilen isim, 1930` larda İzmir Valisi Kazım Dirik Paşa`nın Şirince Ziyaretinde Köyün ilk Cumhuriyet öğretmeni olan ve şiirle ilgilenen Suat adındaki öğretmenin şiirini Paşaya takdimetmesiyle, Paşanın`da bu şiiri resmii dilekçe kabul ederek köyün ismini resmen değiştirmesi ile ŞİRİNCE olarak kabul edilmiştir.

1923-24 nüfus mübadelesinde boşaltılan köye, Makedonyanın Kowala bölgesinden gelen Muhacirler yerleştirildi. Cumhuriyet döneminde iç güç nedeniyle nüfus azaldı 1950`lere dek 2000-3000 nüfuslu bir belediye olan Şirince`de bu gün yaklaşık 700 kişi yaşamaktadır.gidenlerin çoğu selçuk `a yerleşirken köydeki evlerinin işe yarar kısımlarını söküp götürdükleri için Şirince nin mimari birikiminin bir kısmı kaybolmuştur. Köyün üst tarafındaki çıplak tepeler 1960tarihli fotoğraflarda mamur, güzel mahalleler olarak görülmektedir.

Bookmark It

Yıl 1978.
Fırsat buldukça Murad Şirince’ye gidiyor. Bir gidişinde tepeden muhteşem manzarayı seyrediyor.
Elinde Sabahattin Ali’nin şiiri…

RÜZGAR

Arzularım muayyen bir haddi aşınca…
Ve kulaklar sözlerime sağırlaşınca…
Bir ihtiras duyup vahşi maceralara….
Çıkıyorum bulutları aşan dağlara…

Tanrıların başı gibi başları diktir…
Bu dağları saran sonsuz bir genişliktir…

Ben de katıp vücudumu bu genişliğe…
Bakıyorum aşağılarda kalan hiçliğe…
Bu dağların bir rakibi varsa rüzgardır…
Rüzgar burada tek başına bir hükümdardır…

Burada insan duman gibi genişler, büyür… Bu dağlarda ıstıraplar, sevinçler büyür…

Buralarda her düşünce sona yakındır…
Burada her şey bizden uzak, ‘O’ na yakındır…
Burada yoktur insanların düşündükleri…
Rüzgar siler kafalardan küçüklükleri…

Yanağıma çarpar geniş kanatlarını…
Ve anlatır mabutların hayatlarını…
Arasıra kulağını bana verdi mi…
Ben de ona anlatırım kendi derdimi…

Gelmiş gibi uzaktaki bir seyyareden…
Yabancıyım bu gürültü dünyasına ben…

Etrafımın sözlerine aklım ermedi…
Etrafım da bana asla kulak vermedi…
Ey dağların dertlerini dinleyen rüzgâr…
Benim artık yalnız sana itimadım var…

Zaman zaman mağlup olsam bile etime…
İnsan olmak dokunuyor haysiyetime…
Büyük, temiz bir arkadaş arıyor ruhum…
İşte rüzgâr, şimdi sana sığınıyorum…

Devamı da olan bu uzun şiiri defalarca okuyor, düşünüyor.
Kararını veriyor.
Şehirden uzak, sükûn içindeki bir köye yerleşerek doğa ile bütünleşmek, kitap yazmak ve kalkınmanın köyden başlayacağı inancı ve yapılacak yardımlar ile hizmet götürmek. Murad bizi o yılda pek bilinmeyen, kendi halinde bir köy olan Şirince ile tanıştırıyor.

Hep beraber Şirince’ de Murad için yer arıyoruz. Uzun bir araştırmadan sonra Çakal lakaplı Mehmet Efendinin yardımı ile köyden 2,4 km. uzak ve denizden 400 -450 m. daha yüksekte “Elemeniçi” denen mevkide, satılık bakımsız bir meyve bahçesini almaya karar veriyoruz.
Selçuk Tapu Dairesindeyiz. Murad, “Tapu benim adıma yapılmasın, ben sizden önce ölebilirim.“
Ben ise ”Öyle şey olur mu? Bizler varken sırada“ diyerek geçiştiriyorum. Sanki geleceği görüyor ve biliyor gibi bir hali var. Tapunun üstüne yapılmasından memnun değil ama her zaman gülümseyen ifadesi değişmiyor. “Vakti gelen, görevi biten gider baba“.diyor.

Köyün harabe halindeki Büyük Kilisesi’nin bahçesi içindeki eskiden papazların kaldığı “Türülüt” lakaplı Hasan Efendinin evini yüksek ücretle kiralıyoruz. Her zorluğa rağmen Ziraat Müh. Rahmetli Prof. Arif Beyin Murad’ı yönlendirmesi ile örnek meyve bahçesini ve gerekli tesisleri bir an önce bitirmek için azimle çalışmalara devam ediliyor.

Adımızı “İSTANBULLU” koyuyorlar. Şirince’ye bu düşünceler ile gelen ilk yabancı bizleriz. Köylü müthiş bir merak içinde. İSTANBULLU ne için geldi? Acaba ne yapacak? Başlıca muhabbetleri bizler.
Her gün hakkımızda uydurulan yeni senaryolara, sıkıntı veren, inanılmaz, asılsız dedikodulara Murad;
”Hizmet baba, hizmet. Gün gelir ne amaç ile geldiğimiz anlaşılır.
Sabır ile devam” Diyor.

Muhtar Mustafa Efendi ile köy için neler yapılabilir, konuşuyoruz.
“Önce tüm köyü badana ediyoruz. Sırası ile sağlık, ilaç, kitap, yol, elektrik, köprü yapımı gibi çeşitli ihtiyaçlarını tespit ediyor, gereken iletişimleri kurarak temin ediyoruz. Dedikodulara kulak vermeden, köye gerekenleri yapmak çabası içinde bir uğraşıdır gidiyor.
Günler, aylar geçiyor.

Hasat zamanı köylü alıcılar ve aracılardan bezmiş, şikâyetçi. Kooperatif kurmak için de çareler arıyoruz. Köylüler ile konuşuyoruz. Büyüklerin de yeniliğe ve gelişmeye karşı eskiden kalma alerjileri olduğundan sessizler. Özellikle gençler hevesli ama mal sahibi değiller. Söz sahibi de olamıyorlar. Büyüklerinin dediklerine boyun eğiyorlar. Eski evlerini, arazilerini satmak heveslisi yaşlılar da oralı olmuyorlar.

Zaman geçtikçe kaçaktı, göçüktü, pörçüktü deyip köyün antik dokusunu bozan üç katlısı bile yapılıyor. Restorasyon deniyor, inşaatlar önlenemiyor. Beton yığınına dönmeden köyü kurtarmanın çaresizliği içindeyiz.
Aile dostumuz bilge insan, CANIMIZ Rahmetli Ahmet Taner Kışlalı Kültür Bakanı iken Şirince’ye ziyaretimize geliyor. Sohbet arasında
“Köy nasıl?”sorusuna iki önemli “ Köyün TAM korunmaya alınması
ve kooperatif ” konularını anlatıyorum.
“Elimden geleni yapacağım” diyor. Sarılıyor, ayrılıyoruz.

Rahmetli Kışlalı gereken ilgiyi gösteriyor. Önce köye ekipler geliyor. Çalışmalar sonucu ŞİRİNCE “ TAM ” korumaya alınıyor.
Betonlaşma son buluyor
Sonra İzmir Valiliğine, Selçuk Kaymakamlığına, Köy Muhtarlığına ve bana, Kooperatif faaliyetlerinin başlatılması için detaylı bilgi içeren resmi yazı geliyor.
İşlerin yolunda gidişine çok ama çok seviniyoruz.
Bekçi davulunu tokmaklıyor, köyü dolaşıyor. Kooperatif faaliyeti için yapılacak toplantıya köylüleri davet ediyor. Ertesi günü akşamı Muhtar, Kâtip, Bekçi köy odasında bekliyoruz. Kimseler gelmiyor. Kahveler dolu. TV seyrediyorlar. Tekrar Bekçi kahveleri dolaşıyor.
MAALESEF, gelen yok.

Umursamayan köylüye, Murad’ın hizmet anlayışına ve bu anlayışta olanların çabalarının boşa gittiğine üzülüyor, Muhtara suskun, mahzun bakıyorum.
Muhtar içi yanık, üzgün ve mahcup, anlatıyor.

– Bizleri ne olur af et Avni Bey. Senin bir kusurun, suçun yok. Esas kusurlular, suçlular yıllardır bizi kandıranlardır.
Bir değil iki değil. Her kim geldi ise yapacağız dediler, söz verdiler yapmadılar.
Para topladık verdik. Alacağız dediler, almadılar. Yıllarca aldatıldık. Bizimkilerin kimseye güveni kalmamış.
Üzülme. Siz yapacağınızı yaptınız…
Diyor, başını önüne eğip uzaklaşıyor.

30 yıl geçti. Turizm rüzgârı Şirince’yi de Şirincelileri de çoook değiştirdi.

Görevi biten ve giden tüm hizmeti geçenleri saygı ile anıyor, minnet ve şükranlarımı sunuyorum.

Sevgilerimle,
Avni Baba

Bookmark It